| تبليغات | X |
ه نام خدا
خانه ام از خبر تلخ حوادث لرزید
پشت گرمم به تو در وسعت این یخبندان
چوب خدا
واژه ها را عطسه می کنم
وراز های جذامی
منتشر میکنند
سنگینی متواترم را در اتاق!
مدتی ست باد،
به تا ریکی شکوهمندی می بردم
که در آن تو هستی و
رقیه ای تنها!
نه سری از قفا بریده در آغوش
نه بهانه ای جان سپردن را !
سو گواری او وطنش را در تو می یابد
که سال هاست ،قضاوت جهان را
بر مویه ی تاریخ می گستري
نسیم وار
از شرف فرات می گذری
و زیر بازوی خیس کربلا
تهی می کنی مویه ات را
وتوشه بر می گیری
از آذرخش گام های حسین«ع»
که قد مهایش
زبانه ی نازک اتهام را
می مکد
از دهان فشنگها!
طوفان!عابریست
روحبرگ ها را
در تهی گاه ها زبانه کشان!
که
«هل من مزید؟»
آه این جهنم تکثیر یافته!
سرودش آتش دان!
نامش بافته از الیاف آتش!
با ژنرال هایی که لا به لای کوچه های مه آلود
رژه ی مردگان را می نگرند
چیزی نخواسته ای
از جهان!
وجدانی می خواهی و
یک جهان نگاه
که به این دخترک یتیم بگویی «سلام»!
شاید جوابی از رقیه بشنوی
زینبی شاید از نعش بی سر ماه بازگشته
می ترسی
به جای دلداری حسین«ع»
نفرین نجف را بشنود!
آهسته آهسته از شرم فرات میگذری
وپشت سرت نخلهای شمع بد ست
براه می افتند
می بینی؟
جهنم تکثیر می یابد
و فریاد می کشد
رقیه ها
فریاد می کشند
قدس و نجف
فریاد می کشند
تنها چوب خداست!
که بی صداست!
۲
طاغوت ها !
لذت می برند
از جهنم !
لذت می برند
از دیدن آتش
زندگی می کنند