اینجا که سایه نیز،  فراری ست ، از تنم

    آيينه ی غم تو می آید به  ديدنم

           ناز كترين خيال خودم را به تار ِِ درد

           روي گريزِ تيزِ تماشات، مي تنم

اما تو     اما تو  مي گريزي و من درپي ات دوان

           دامن رها زدستم ودست است ،دامنم!

            گا هي خيال مي كنم از تو جلو زده

            خود را به شكل جان خود ا ز خويش ،مي كنم

             ميرقصي  و به دست نسيمم كه مي دهي

            هي گيج ،مي شوم ولباسي كه بر تنم ـ

           چسبيده است ،شكل حصاريست آهني

            (من)! هم اسير و حافظ سلول، هم منم

            مهتاب هم به خاطر رقص تو پشت ابر

             قايم شده دوبا ره كه:( من نيز، يك زنم)!

               اما من اشتیاق تو هستم که هر زمان

                 مثل   تبسم  تو مهياي   مر د نم

                     مرداد ۸۲